Ostatnia powieść Fiodora Dostojewskiego, stanowiąca jedno ze szczytowych osiągnięć literatury światowej.
Wielowątkowa opowieść o relacji między ojcem i jego trzema synami. Każda postać została głęboko scharakteryzowana – każda reprezentuje inne podejście do życia. Ich wzajemne zdrady, zatargi i rywalizacja doprowadzają do tragicznego finału, w którym nikt nie jest bez winy. Zawiłe perypetie rodzinne pozwalają autorowi zadać fundamentalne pytania o naturę zła, istnienie Boga i znaczenie uniwersalnych wartości.
Utwór w tłumaczeniu Barbary Beaupré jest skróconą wersją oryginału.
Język, postacie i poglądy zawarte w tej publikacji nie odzwierciedlają poglądów ani opinii wydawcy. Utwór ma charakter publikacji historycznej, ukazującej postawy i tendencje charakterystyczne dla czasów, z których pochodzi.

Fiodor Dostojewski – jeden z najsłynniejszych klasyków literatury rosyjskiej, przeplatający w swoich utworach realizm i wyobraźnię. Mistrz prozy psychologicznej, w której jasno wyrażał swoją niechęć do socjalizmu i rewolucji. Uważał, że ma to niszczący wpływ na człowieka, pozbawia go wartości chrześcijańskich, które dla Dostojewskiego były niezwykle ważne.